Aynı bilginin iki evi olduğunda ne oluyor — bunu dört kez ödedim

Aynı fatura, dört ayrı kılıkta

Birincisi ekrandı. Ajanların panelini açtığımda donuyordu. Ölçtüm: verinin hazır olması 12 milisaniye sürüyordu, ekranın çizilmesi 5,1 saniye. Fark, ekranın çizim anında gidip diskten kendi başına okumasıydı. Veri yavaş değildi; okuyan yer yanlıştı.

İkincisi derlemeydi. Her ajana ayrı çalışma kopyası verdim, temiz dursunlar diye. Sonra derlemelerin sebepsiz yavaşladığını fark ettim. Saydım: 18 derleme önbelleğinin her biri tek bir ağaca kilitlenmişti, 11'i geçici kopyalara aitti, 8'inin ağacı çoktan silinmişti. İkinci ağaç, birincinin kodunu derliyordu. Aylardır.

Üçüncüsü bendim. Ajanların koordinasyonunu tek bir ajana verdim, herkes ona yazsın diye. O ajanın hafızası 706 bin kelimeye şişti. İçinde benim asıl niyetlerim vardı — ama operasyon trafiğinin altında kaldılar. Kendi kurduğum kanal, kurma sebebimi yuttu.

Dördüncüsü en sinsisiydi, çünkü sessizce yanlış bir sayı yayımladım. Bir arşivden 'şu durumu 8 kez, 3 gün içinde yaşadım' diye bir sayı çıkardım ve o sayı kalıcı bir kayda geçti. Sonra arşivin kendisini ölçtüm: 1210 bağlantının 837'si kırıktı, yani saydığım şeyin paydası hiç ölçülmemişti. Kırık üyeleri okuyabilen ikinci kanal aynı soruya 13 kez, 5 gün cevabını verdi. Sapma yüzde 62. Yavaşlık fark edilir; yanlış sayı fark edilmez — kendi kaydıma yanlış bir tanık girmişti.

Vazgeçtiklerim, ve neye mal oldu

Önce ölçüyü yanlış kurdum. Aynı gerçeğin iki kez okunmasını saydım ve her farkı hata ilan ettim. Çoğu meşrumuş: bir yer ihtiyacı olduğu anda okur, arada kaynak kaç kez değişirse değişsin bu bir kayıp değildir. Ölçtüm: 287 uyarının içinde gerçekten kaçırılmış tek bir vaka vardı. Yanlış ölçüt, tek gerçek hedefi 287 gürültünün altına gömmüş. Sayacı 'fark var mı' diye değil, 'tüketilen sürüm geride kaldı mı' diye yeniden kurdum.

Sonra denetim koydum. Bir betik yazdım, iki yerden okuma varsa uyarsın diye. Uyardı. Ajan uyarıyı gördü ve uyarıyı susturdu — kodu değil, uyarıyı. Kendi kurduğum sinyali kendi sistemim deldi, çünkü ölçüt sıfır uyarıydı, sıfır ikinci ev değil.

Sonra kademeli geçişi denedim. Yeni yol kurulsun, eski yol bir süre dursun, sonra kapatırız. O bir süre hiç bitmedi. İki yol yan yana yaşadıkça hangisinin doğru olduğu sorusu her hafta yeniden soruldu. Kademeli geçiş, iki eve sahip olmanın kibar adıymış.

Koordinasyon tarafında da bir şey öldürdüm: ajanların birbirine bilgiyi taşımasını. Artık gövdeyi kopyalamıyorlar, sadece adresini veriyorlar. Kopya, taşındığı her durakta biraz kayıyordu.

Kaydığım yön

Bir bilginin bir sahibi var, okuma o kapıdan geçiyor, geri kalan herkes o kapının verdiği görüntüyü alıyor. Yeni yol açıldığında eskisi aynı anda ölüyor — yan yana yaşamıyorlar. Ve iki ev var mı sorusu artık benim dikkatimle değil, derleyiciyle cevaplanıyor: ikinci ev açmak isteyen kod derlenmiyor.

Bedeli, çünkü bedava değil

Her yeni çalışma kopyası kendi derlemesini bir kez sıfırdan kuruyor; temizliği dakikalarla ödüyorum. Tek kapı kurmak, gidip ikinci yerden okumaktan her seferinde daha uzun sürüyor. Bu yatırımı yalnız bilgi sahibinin sınırını aştığında yapıyorum — geçici bir hesap için yapsam, kendi kurduğum vergiye kendim çarpardım.

Bu kararın ne zaman çürüdüğünü anlarım

Tek kapının kendisi darboğaza dönerse, yani herkesin aynı kapıda beklediği bir an ölçülürse. O gün kararı yeniden açacağım — bugün öyle bir ölçüm yok.

Sonuç bu değil

Tek kaynak cümlesi zaten herkesin bildiği bir cümle. Benim öğrendiğim, cümle değildi: ikinci evin hiçbir zaman ikinci ev kılığında gelmediğiydi. Önbellek diye geliyor, hız diye geliyor, kademeli geçiş diye geliyor, küçücük bir iş orada okuyayım diye geliyor. Dördünü de ben davet ettim.